چند روز پیشا به طور کاملا اتفاقی در حینی که داشتم از جلوی تلویزیون رد می شدم یه جمله ای به گوشم خورد که خیلی یه دفعه نظرم رو جلب کرد. مضمونش این بود:

همه مون آرزو های مختلفی داریم که برای رسیدن بهشون بی تابیم ولی یکی دیگه توی این دنیا هست که تنها آرزوش اینه که دیگه سرطان نداشته باشه.

واقعا چقدر خودمون از داشته هامون آگاهیم؟ کافیه یه ذره به مفهومش فکر کنیم تا ببینیم خوشبختی شاخ و دم نداره!

نمی دونم هنوز کسی اینجا رو خواهد خوند یا نه. به هر حال خدا پدر و مادر گوگل ریدر رو بیامرزه که باعث می شه معلوم شه اینجا از متروکیت در اومده.

به هر حال.... عید هم که داره میادو عید تمام کسایی که اینجا رو می خونن و نمی خونن مبارک. من که حسابی حس عید دارم ولی از خیلیا شنیدم که می گن بوی عید نمی اد. امیدوارم همه این بوی خوب رو حس کنن و کلییییی کیف کنن.

یک سال گذشت...
چقدر سریع...

امسال سالی بود پر از دوییدن ها ، پر از تلاش ها ، پر از تجربه ها و پر از شلوغی ها...
سالی بود که قدم ها بزرگی برای آینده برداشتم! سعی کردم پایه های زندگیم رو بسازم... چه از لحاظ کاری و چه چیزهای دیگه. شاید وقتی داشتم هر کدوم از قدم ها رو برمی داشتم صورت کلی هر تغییر رو می دونستم ولی عمق هر کدوم رو به مرور حس کردم.
به این یک سال که فکر می کنم می بینم که تلاش خودم را تا مقدار خوبی کردم. ظاهر کارهام تغییر کرده بود. تا سال قبل شاید خیلی کلاس های متنوع تر می رفتم و هابی های زیاد تری داشتم و ظاهر هیجان انگیز تری داشت اما امسال حس می کنم تلاش هام سنگین تر و هدف مند تر بودن. و قابل ذکره که انرژی خیلی خیلی بیشتری هم برد! خیلی بیشتر از اونچه که فکرش رو می کردم.
از اینکه راه رسیدن به آرزوهام و هدف هام رو روشن می بینم خوشحالم...

آرزو می کنم بتونیم زندگی ای هدفمند داشته باشیم...

دعا می کنم همه سالی فوق العاده داشته باشن!
عیدتون مباررررررک

The Prayer
Josh Groban - Charlotte Church

I pray you'll be our eyes
And watch us where we go
And help us to be wise
In times when we don't know
Let this be our prayer
[As we go] our way

Lead us to a place
Guide us with your grace
to a place where we'll be safe

La luce che tu dai
I pray we'll find your light
Nel cuore resterà
And hold it in our hearts
A ricordarci che
When stars go out each night
L'eterna stella sei

Nella mia preghiera
Let this be our prayer
Quanta fede c'è
When shadows fill our day

Lead us to a place
Guide us with your grace
Give us faith so we'll be safe

Sognamo un mondo senza più violenza
Un mondo di giustizia e di speranza
Ognuno dia la mano al suo vicino
Simbolo di pace, di fraternità

La forza che ci dai
We ask that life be kind
E' il desiderio che
And watch us from above
Ognuno trovi amore
We hope each soul will find
Intorno e dentro sè
Another soul to love

Let this be our prayer
Let this be our prayer
Just like every child
Just like every child

Needs to find a place,
Guide us with your grace
Give us faith so we'll be safe

E la fede che
Hai acceso in noi
Sento che ci salverà

پ.ن. این آهنگ رو پارسال همین موقع آپلود کردم و گذاشتم و دوباره می ذارم. چون حسش رو خیلی دوست دارم...

جمعه بالاخره اولین جلسه ی اسکی بود...
هوا عالی... جمعیت متعادل ... برف نسبتا مناسب ( هرچند که بهتره زودتر یه چیزایی از آسمون بیاد وگرنه ... ) و در کل لحظات فوق العاده...
می دونی... ولی امسال با هر سال فرق داشت... با اینکه 8 سال با هم تمام این لحظات رو داشتیم ولی هیچ وقت فکرش رو می کردی یه روزی در این جایگاه باشیم؟
به راستی که چقدر زود روز ها می گذرن ... چقدر سریع...
جمعه... تمام روز های گذشته از جلوی چشمانم می گذشت ... تک تک لحظه ها و خاطرات یادم مونده... همه شون... از اولین تا آخرینش... حتی مکالمات ...

از پیچ ها گذشتم ، فصل های کتاب زندگیم رو پشت سر گذاشتم ، روز به روز پله ها رو بالا رفتم تا رسیدم به بالای پله ها... یه دنیای کاملا جدید رو جلوم دیدم...
پله ها و پیچ ها و فصل ها ادامه دارن ولی در یه دنیای دیگه... هدف ها هنوز هم پایدارن و جلو می رم تا بهشون برسم ولی این بار تنها نه...
تمام سعی ام در این خواهد بود که این پله ها همچنان رو به بالا برن و هر روز بالاتر از دیروز باشیم...

بعد از یک عالمه وقت من اومدم D:
و این ننوشتن به این معنی نبوده که هیچ اتفاقی نیفتاده و چیزی برای نوشتن نبوده! برعکسش انقدر اوضاع شلوغ بوده که اصلا وقت نبود بیام بنویسم. هی هرروز (مخصوصا توی ترافیک که هرروز داره قشنگ تر هم می شه) کلی موضوع تو ذهنم میومد که بیام بنویسم اما وقتی می رسم خونه انقدررررر خسته می شم که واقعا نمی تونم کارای عادی رو بکنم چه برسه به آپدیت!
حالا سعی می کنم به مرور بیام تمام موضوع هایی که به ذهنم رسیده بود رو هر کدوم رو یه پست براشون بذارم.
فعلا که درگیر روزهای پر از کار هستم. این ترم ، اولین باری بود که به این نتیجه رسیدم که واقعا دیگه نمی کشم تمام برنامه هام رو اجرا کنم. یعنی تونستنش می شه ولی یه جورایی انگار سطح انتظارم از کیفیت کارهام بالاتر رفته. قبلا هم به کیفیت خیلی اهمیت می دادم اما الان حس می کنم دلم می خواد خیلی بهتر باشه . خلاصه اینکه کلاس ها و اینا خیلی هاشون رو کنسل کردم ( یعنی در حالت تعلیق در آوردم) تا تابستون که ایشالا فکر کنم تقریبا دانشگاه کلا بتمومه و آماده شم برای کنکور.
یه کاری هم که کردم و البته خب یه جورایی جای کلاس هایی که می رفتم رو داره پر می کنه و خیلی خوشحالم از مسیری که توش قرار گرفتم اینه که دارم تو مجتمع فنی یه دوره ای داره برای انیمیشن رو می رم!! خیلی خوبه و ایشالا دروازه ایه برای رویاهایی که سالها تو ذهنم پروروندمش.
کلا یه فصل دیگه از کتاب داره تموم می شه و دارم می رسم به یه فصل دیگه... با تمام راز و رمز ها و هدف ها و سختی ها و لذت هاش...

پ.ن. خدای من... هزاران بار از خودم می پرسم این همه خوشبختی رو چرا به من می دی؟ و فقط می تونم هزار بار از بابت این همه امکانات تشکر کنم ازت... تشکری که قابل بیان نیست و گوشه ای از این همه لطف رو بیان نمی کنه...

به نظر میاد نقطه های عطف زندگی، اون لحظه هایی که قراره ورق زده بشه و فصل کتابت عوض بشه از بقیه ی لحظه ها سخت تر و پیچیده ترن... وقتایی که با مناظر جدید پشت پیچ های جاده مواجه می شی در عین حال که غرق زیبایی های جدید می شی ، با پستی بلندی های جدید هم مواجه می شی و باید یاد بگیری از روی چاله های جدید چه طوری بپری...
وقتی یه مدت گذشت و یاد گرفتی چه طوری از روی اون چاله ها بپری، دیگه وقتشه که خودت رو به مسیر های جدید برسونی و با چاله های بزرگتر و بزرگتر رو به رو بشی... همیشه اوایلش سخته اما هر بار که با یکیشون دست و پنجه نرم کردی یه پله پیشرفت کردی! حتی اگه توشون افتادی، بلند شو و ادامه بده...
...

معمولا وقتی می گن از چی می ترسی ، ذهن به دنبال چیز های قابل لمس و جاندار می ره ! ولی برای من همیشه هیچ چیز ترسناک تر و دلهره آور تر از سو تفاهم نبوده...
امروز فکر می کنم چیزای دیگه ای هم هست که باید ازشون ترسید... چیزایی که می تونن باعث شن از مسیرت منحرف شی ... چیزایی که می تونن خیلی خیلی بیشتر از اونی که فکرش رو بکنی سرنوشتت رو تغییر بدن... می تونن نه تنها جلوی با سرعت شنا کردنت رو بگیرن بلکه به پایین می کشنت و وقتی متوجه می شی که دیگه از سطح آب خیلی دور شدی ...
از صفاتی مثل مغرور شدن...

امید...
هدف...
رسیدن...
تجربه های بی نظیر...
حس های جدید...
پیچیدگی...
تلاش...
دعا...
دعا...

چقدر پیچیده ست... چه حس عجیبیه ! به عمقش که فکر می کنی تمام وجودت رو می گیره! حتی از یک ثانیه بعد هم خبر نداری...
هیچ وقت قبلا به این فکر نکرده بودم که ممکنه یه روز این طوری بشه... اینکه هر شب شنیدن صدای الله اکبر برام عادی بشه... اینکه این همه بی عدالتی رو یه جا ببینم! اینکه این همه بی وجدانی رو حس کنم!
نمی تونم هضم کنم... یعنی این ناشی از تشنگی قدرت که برای دست یافتن بهش به اسم اسلام چنگ زده شده و این چهره رو پیدا کرده یا اینکه خرافات چشم ها رو کور کرده؟؟

پ.ن. چه روز بدی بود... کلی مطلب غیر قابل هضم... کلی حس تنهایی...

پ.ن. کلی درگیری... کلی دلتنگی...

گاهی دلت می خواد خیلی چیزا بگی... می دونی یه سو تفاهم بیشتر نیست... می دونی خیلی چیزا رو باید بگی... گاهی موضوع خیلی ساده ست... اما چرا هیچ حرفی نمی تونه بیرون بیاد؟ هیچ تلاشی نمی تونی بکنی... فقط دلتنگی رو حس می کنی... یه چیزی جلوت رو می گیره!
پ.ن. همیشه باید از حال لذت برد... می دونم لحظات هیچ کدوم بر نمی گردن و همیشه هی آرزو می کنیم که زمان جلو بره و یه وقت دیگه بیاد بدون اینکه توجه کنیم که این عمرمونه که داره می گذره... میدونم... اما الان واقعا الان رو نمی خوام... یعنی بعدتر بهتر خواهد بود؟؟

البته فراموش نمی کنم که چقدررر نعمت الان دارم... و در عین حال که می خوام زمان بگذره از ته دلم شکرگزارم... اونقدر خوشبختم که احساس شرمندگی می کنم....

عجب ماه خسته کننده ای بود... خدا رو شکر فعلا که تقریبا یه کم آروم شده (با موفقیتش رو نمی دونم) حالا تا دوباره در مورد پروژه ی کامپایلر یه صحبتی بشه. فعلا که هیچ کدوم از بچه ها از ترس اینکه تی ای یادش بیفته که باید پروژه رو تعریف کنه ادامه شو، صداش در نمیاد که ببنیم چی قراره بشه :))
خیلی ترم سختی بود. واقعا خسته شدم. به طوری که دو روز پیش که پروژه ی شبکه (از راه دور) تحویل داده شد (و به اندازه ی 10 سال پیر شدم سرش ) با اینکه خیلی دلم می خواست بیام آپدیت کنم اما حتی نمی تونستم فکر کنم که چی باید بنویسم.
خدا رو شکر کمرم هم تا سر امتحانا بهتر شد و تونستم برم امتحانا رو بدم. خیلی نگران بودم که نتونم.
الانم فعلا در مسافرت به سر می برم و سعی داره می شه که بهم خوش بگذره اما ته دلم یه جوریه...

Long Goodbyes
Camel

Down by the lake
a warm afternoon -
breezes carry children's balloons.
Once upon a time,
not long ago,
she lived in a house by the grove.
And she recalls the day,
when she left home...

Long good-byes,
make me so sad.
I have to leave right now.
And though I hate to go,
I know it's for the better.
Long good-byes,
make me so sad.
Forgive my leaving now.
You know I'll miss you so
and days we spent together.

Long in the day
moon on the rise -
she sighs with a smile in her eyes.
In the park,
it's late afterall,
she sits and stares at the wall.
And she recalls the day,
when she left home...

(repeat chorus)

خدا به خیر بگذرونه این امتحانا رو و از اون مهمتر پروژه ها رو...
حالا تازه یکی از امتحانامون که 23 ام بود افتاده به خاطر انتخابات به 30 ام. کلی دلم رو صابون زده بودم که از 26 ام دیگه می تونم برم کیفش رو ببرم :( یعنی اینا از اول نمی دونستن انتخابات داریم که الان عوض نکنن برنامه هارو. اگه کسی به من خبر نمی داد چی می شد؟؟؟ تازه 29 ام هم ما می خواستیم بریم مسافرت...

پ.ن1. خونه نشین شدنم به خاطر سقوط از اسب مهربونمه که شوتم کرده
پ.ن2. حس فوق العاده و در ضمن عجیبی دارم... به جلو نگاه می کنم و تغییرات رو حس می کنم.... خدایا به تو توکل می کنم...